عشق نوعی جنگ است و کسی که برای اولین بار این جنگ را آغاز می کند باید شجاعت جنگیدن را داشته باشد   ما کسانی را که به فکرمان هستند به گریه می اندازیم. ما گریه می کنیم برای کسانی که به فکرمان نیستند. و ما به فکر کسانی هستیم که هیچ وقت برایمان گریه نمی کنند.                                                                           امشب را تا سحر بیدار خواهم ماند به تو فکر میکنم  به تو که آمدن و رفتنت مثل یه خواب بیش نبود یا شاید یه کابوس تا به خود آمدم جدایی در ما نفوذ کرده بود فراق از من نبود این شکستن پیمان از تو بی وفا بود چقدر ساده فریب میزنی دلم برایت میسوزد روزی از همین روزها  شاید در سایه پشت سر روز انتقام عشق برایت میرسد گمان نکن که  آهم به دامنت گرفته نه من هرگز نفرینی نمیکنم این نفرین عشق است که دامن جفا کاران را میگیرد نه برای بازی کردن با احساسات پاک یک تنها برای به بازی گرفتن ذات مقدس عشق توبه کن گرچه توبه ی دل شکستن هرگز درگیر نمی شود آه که چه تنهائی دلم برایت میسوزد بخششی برای جا گذاشتن همه قولها  همه حرفها همه پیمانهای شکسته نیست بخششی برای خراب کردن  آرزوهای یک تنها نیست من میدانم زمانی پی من خواهی گشت تا بگوئی فقط ببخش اما من شاید ببخشمت اما قلبم هرگز دلم برایت میسوزد من میخواستم بسازم باتو اما تو مرا سوزاندی دلم برایت میسوزد......

تو اومدی دوباره ؟ ســــــلام ! از دیدنت نه از اومدنت خوشحالم خیلی وقت بود که دیگه سایه ات نگام رو آغشته از عطر حضورت نمی کرد خوش اومدی ای مسافر ! باید بگم چه دیر اومدی یا چه زود دیر می شه.... چه زود خورشید کوله بارش رو بست و رفت چه زود آسمون تار شب خندید و ماه رو پشت دستاش قایم کرد پنجره رو نگاه کن بهش قول دادم که زود زود وقتی اومدی دوباره رو به نگاه تو بازش کنم ولی هنوزم جای دستام روی شیشه اشک میریزه روی پنجره ای که هرگز باز نشد قالی کنار اتاق رو ببین به شمار روزهای نبودنت هر روز یک گره بافتم میبینی به آخر  رسیده تموم شد به خاموشی شکفت تو اون شبهای بی ستاره که اشکام پیش نبودنت کم می آورد دلم می خواست برای همیشه چشمام رو ببندم تا هیچی نتونه تو رو از آینه ی نگام بگیره تا آسمون نتونه دوری تو رو فریاد بزنه تا پنجره نبودنت رو با درهای بسته اش رو قلبم زخم بزنه.... دلم می خواست دوباره سایه ات گرمی بخش نبض خیس خستگی هام باشه شمع خاموش شد پروانه کنار شمع آرام نفس برید تو هنوز اینجایی ؟ صدام رو می شنوی هم سفر  کوچه بن بست است خورشید طلوع کرد حس میکنم گرمی دستاش رو نبض دریا تپیدن رو از سر گرفته ای آشنا عمر هر آدمی به اندازه ی آرزوهایش است سالهای نبودنت را برای بودنت آرزو میکنم خداحافظ همین حالا....ای هم سفر ! خط آخر : ای مسافر! ای جدا ناشدنی! گامت را آرامتر بردار! از برم آرامتر بگذر...! تا به کام دل ببینمت... بگذار      از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم! آه که نمیدانی... سفرت روح مرا به دو نیم می کند

یادت می آید آنروز را که برای بار نخست چشمم به تو افتاد؟  من تو را ستودم وتو را چه زیبا یافتم که انگار بهترینی و که انگار بی نظیری  دقایق من با خاطره تو می گذشت و ساعات تنهاییم با رویای تو سپری می شد  یادت می آید آنروز از نگاهم پی به راز درونم بردی و مرا در پنهان کردن رازهای درونیم چقدر      ناشی یافتی؟ نگاههای منتظرم را یادت هست ؟وقتی هر ازگاه با نگاه تو تلاقی می کرد ؟  یادت می آید چگونه از من رو بر می گرداندی که آلوده ی گناه نشوی ؟. چقد ردوست داشتم این بی  توجهی عامدانه ات را . دقایق را به امید آمدنت امیدوارانه سپری می کردم امروز فردا فردا و باز هم فردا... اما هرچه انتظار کشیدم نیامدی یعنی تو نمی دانستی که من تو را دوست دارم؟ معنی نگاه منتظر را نمی فهمیدی؟ صدای تپش های قلبم را نمی شنیدی ؟ و رخساره ام که گلگون می شد و چشمانم که پر از برق محبت بود ؟ روزها سپری می شد و من در تنهایی خویش آرام آرام می شکستم و هر بار که بر حسب تصادف به من بر می خوردی روی از من برمی گرفتی دیگر احساس کردم این نگاه که از دیدن من به زمین دوخته می شود نگاههای شرمگین یک قلب عاشق نیست . دیگر رنگ شرم بر آن چهره نبود که شاید نگاهی بود پراز بی اعتنایی ، با این مفهوم: برو و اینقدر به من نگاه نکن !!! خیال نکن که می توانی با نگاهت فریبم دهی . خیال نکن که مهری به تو دارم . سعی نکن خودت را به من قالب کنی . اگر سر به زیر می افکنم از عشق نیست می خواهم دچار سو تفاهم نشوی! و من چنین پنداشتم که تو مرا به سان کسی می پنداری که آتش هوس در او شعله کشیده و و نفهمیدی که من شیفته ی دوست داشتن و مهر ورزیدن به تو بودم آنقدر خوشبخت کردن تو برایم مهم بود که خوشبختی خودم را از یاد برده بودم . دانستم که از اول دچار سوء تفاهم بوده ام. نمی دانم، شاید آنقدر زیباو چشم نواز نبودم که اینگونه حقیر در نظرت آمدم. و چه رویاهای احمقانه ای ! که من وتو می توانیم ساعتها در کنار هم بخندیم و بخندیم و بخندیم و بهشتی برای خود بسازیم در زمین مثل دو دوست صمیمی  . شاید پنداشتی که من در حسرت تو خواهم مرد. یا به پای تو خواهم سوخت . اما چنین نشد من هم تو را رها کردم . بی هیچ احساس نیازی . سبکبال و بی پروا رها شو و پرواز کن به دنبال بلبل زیبایت شاید این زاغ سیاه دیگر شیفته ی پرندگان خوش آوازو دلفریب باغ نشود و به انتظار زاغ سیاه تنهایی به سان خودش بماند که زاغها هم پرنده اند.