از تو مهربانتر کیست که دردهایم را با او در میان بگذارم و زخمهای دلم را پیش رویش بشمارم؟

از تو آیینه تر کیست که هزار توی روحم را به من نشان دهد، بی آنکه سرزنشم کند؟

در روزهایی که ابرها بی وقفه بالای سرم راه می روند، جز تو چه کسی زیر درخت بید می ایستد و برایم

ترانه می خواند؟

در شبهایی که ماه و ستارگان و آتشکده ها و فانوسها هریک به سویی می گریزند، جز تو چه کسی شمعی در

 دلم روشن می کند؟

خوبا!

مرا به خاطر همه نامه هایی که برای تو ننوشتم، ببخش!

مرا به خاطر همه آوازهایی که برای تو نخواندم، ببخش!

مرا به خاطر همه لبخندهایی که زندانی کردم و از تو دریغ داشتم، ببخش!

من می توانستم در یک بعدازظهر زیبا شاخه ای گل به تو هدیه دهم، اما پاییز اجازه نداد

من می توانستم کوزه هایت را پر از موج کنم، اما طوفان از راه رسید و موجها را با خود برد/

من می توانستم در یک صبح تازه و معطر سرم را روی شانه هایت بگذارم و گریه کنم، اما غرورم نگذاشت.

بهترینا!

صدایم را ببخش! لبهایم را ببخش! اشکهایم را ببخش!

از تو مهربانتر کیست که سرگذشت دستهایم را برایش بنویسم و از فاصله ها گله کنم؟

از تو آیینه تر کیست که قامت بر قامتش بایستم و احوال دلم را بپرسم؟

دلم برایت تنگ شده آنقدر که هر لحظه با تمام وجود بودنت را مثل ماهی تشنه به آب طلب می کنم و عطر وجودت را برای همیشه در شش هایم نگه داشته ام تا بهانه باشد که نفس کشیدنم را از یاد نبرم ، چشمانم را صبح ها به اشتیاق دیدن چشم های دل فریب تو باز می کنم و این آرامش وجودت است که مرا هم آرام می کند و لبان شیرینت که همیشه چنان راهنمای من بوده اند و چنان اتصالی میانمان بر قرار کرده است که توصیف کردنش فقط از ارزش آن می کاهد و بزرگی وجودت را کم رنگ ، تو تمام هستی من هستی و تمام داشته هایم و تمام آرزوهایم و نهایت هدیه ای که می شود آرزویش را داشت ... و چه ساده اند این مردم و چه بی اختیار ، که گمان می کنند رنگین کمان لباسهای تنشان مرا از هوش برده و یاد آنهاست که مرا مجنون کرده ، آنها چه می دانند دلم در تمنای حصار کیست و چه می دانند دلم را فرش قدم های که کرده ام و چه می فهمند از عشق بازی چشم ها و کوچکی دنیای بزرگشان ، من کلید جانم را به دست معشوغم می دهم ، اختیارم را به اراده او داده ام و عطش بی پایان وجودم را با نمک یاد او التیام می دهم ... و...

و چه ساده اند این آدمک های مغازه ای

اون که یوقتی تنها کسم بود

دوستان مدتی است در این فصل دل انگیز، پاییز را به سر می برم وبه جای نغمه سرایی عندلیب دل ،صدایی به جز صدای غوک و کلاغ گوش جانم از آن مشربه نمی گیرد و به همین جهت دل نوشته هایم همه خاکستری وسیاه است و با تمام وجود از تمام دوستان عذرخواهی می کنم که شاید روح لطیفشان را مکدر می کنم.
دوستان آرزو می کنم هیچ وقت سو تفاهمی پیش نیاید که من محبت و لطفی را از دوستان تکدی می کنم، فقط به این خاطر می نویسم که شاید فریادم در سکوت با همصدایی شما دوستان بر گوش جان مهربان طنین انداز شود و به قول حضرت حافظ : ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم از بد حادثه ما بدین در به پناه آمده ایم، وگرنه دست نیاز من به سوی مهربان هست و ظرف خواهشم هم پیوسته خالی از مظروف مهربانی و گاه با خود می گویم ایکاش عاشقی این متاع و نعمت بی بدیل خداوند بر من نزول نمی داشت تا من ناتوان اینگونه افول نمی داشتم.
دوستان مهر مهربان را 5سال است که به دل دارم و چون پرنده ایی بارها و بارها در فراغش پر ریخته و سر از آستانش بر نتابیده ام. صداقت را ره توشه دلم کردم ودلم را بر بال نامرادی روزگار سپردم و بیمی نداشتم که این دل سودا زده فرجامی نیک خواهد داشت و یا بد.فقط تمام توانم را محاط کردم بر اندکی لبخند و پیوسته زمزمه لبانم بود : گل من نبینم یه وقت زردی تو
اما حال که می بینم تمام کشته ام بر باد است و رخسار مهربان زرد تر از نرگس است و من زرد تر از او.به گمانم نمی داند وجودی بسته به وجودش میباشد و باز دمی بسته به نفس او.
دوستان  بر این باور هستم که دل به کس دادن غلط است اما اگر دل دادی و دل در میل دلدار نبود کودکی معلول را می ماند که تا پایان عمر به همراهت خواهد بود و بسان خاری به دل همواره دلت را خواهد خلید و به مانند تیری به چشم ،همواره چشمان را اشک باران خواهد کرد و این رسم بر معشوق هیچ حرجی نیست و به

قول حضرت حافط :